Barendblog

Afgelopen donderdag verklaarde de minister van Economische Zaken dat het bezwaar tegen CO2 opslag door de Barendrechters op emoties berust. De minister is hierin ten dele juist. Ik breng het maar even positief, voordat de minister dit artikel ook als emotioneel wordt betiteld.
Bang is een emotie en ja, de Barendrechters zijn bang dat die CO2 onder hun huizen vervelende dingen gaat doen. Wat dan vraagt u zich af. Tsja dat weet niemand. Ook de Shell niet, die niet voor schadeclaims wilt opdraaien in de nabije toekomst. Dat laat zij liever over aan het Rijk, lees de Barendrechters en de rest van Nederland.
De minister weet het ook niet. Ze roept alleen maar, dat CO2 gas ongevaarlijk is en negeert daarmee de vele doden in een ver Afrikaans land, die allen stierven aan een teveel aan CO2 gas. Daarnaast gelooft ze sterk in de dikke “ondoordringbare” laag die tussen het gas en het maaiveld zit. Dat hebben we al eens eerder gehoord. Het storten van gif kon ook geen kwaad dacht men toen. Goed afdekken en er gebeurt niets dacht men toen. “Op 15 september 1979 gaat het dramatisch mis. De hoofdwaterleiding in de Jan Ligthartstraat in Lekkerkerk blijkt te zijn aangevreten door het gif en springt.” Hiermee start het Gifschandaal.
In het Kruispunt waar in twee sessies de bevolking van Barendrecht is toegesproken, stelde de woordvoerders van Shell en de overheid, dat er GEEN CO2 opslag komt, als er geen draagvlak is bij de bevolking. Volgens mij is er geen draagvlak en zal deze er nooit komen ook. De CO2 zal desnoods onder bestuurlijke dwang onder Barendrecht worden geperst. En ach, we zijn niet anders gewend, de heren en dames in de landelijke politiek beloven veel, maar doen anders.
Maar nu vraag ik de ministers: “Waarom?” Er wordt al genoeg getest in de wereld met CO2 opslag onder de grond. Op zee en op het land. Wat moet de proef aantonen? Dat het gas blijft zitten? Dat het veilig door een pijpleiding kan? Ik zie nergens waarom wij aan deze proef moet deelnemen. Behalve dan, dat Nederland graag aan haar Kyoto verplichtingen wil voldoen en goede sier wilt maken in Kopenhagen. Is dat het?
Voor mij staat als een paal boven water, dat de CO2 opslag waar dan ook, de verkeerde weg is. Om van vier kolencentrales de CO2 af te vangen heeft men een vijfde kolencentrale nodig om dat te kunnen uitvoeren. “Den Haag” zou zich beter kunnen concentreren op het voorkomen van CO2 uitstoot. Subsidie op elektrisch verkeer, windmolens uit het zicht op de Noordzee, zonnepanelen voor iedereen die dat wil op het dak (dus geen quotum), etc. etc.
Emoties? Jazeker, ik moet altijd huilen als politici weer eens de verkeerde dingen beslissen.